Een terugblik op 2025: wat dit jaar me leerde.

Ik merk dat ik de laatste weken steeds meer dankbaarheid voel. Het hele afgelopen jaar heb ik lopen duwen en trekken om te delen wat ik doe, terwijl ik eigenlijk alles veel te groot maakte. Ik wilde vrouwen meteen richting coaching bewegen, maar daar bewoog niemand naartoe. En ik dacht eerst dat dat misschien aan mij lag, dat ik niet geschikt was of dat mensen mij niet wilden. Dat trok me niet omlaag, maar het zette me wel aan het denken. Want als ik iets aanbied waar niemand op instapt, waarom bied ik het dan zo aan? Waarom stop ik er zoveel tijd en energie in, waarom zit ik elke dinsdag en donderdag te werken aan mijn website en Insta, strategieën te zoeken, dingen te proberen, terwijl het niet stroomde?

En nu, de laatste weken, vinden steeds meer vrouwen mijn praktijk. En ik ben daar zo dankbaar voor. Het begint te stromen. Het voelt licht en kloppend. En als ik eerlijk kijk naar wat ik anders ben gaan doen: ik heb het dichter bij huis gezocht. Minder groot. Niet meteen coaching. Gewoon beginnen bij voelen. Eén afspraak om te zakken, te ademen, te voelen hoe het met je is. Te ervaren wat het met je doet als iemand je draagt en je even niets hoeft. Dat je na een uurtje liggen meer ruimte hebt en thuis meer kan dragen.

En als er vanuit daar een behoefte ontstaat voor coaching of een langer traject omdat je echt dingen anders wilt gaan doen, dan is dat welkom. Maar het hoeft niet. De basis is elkaar leren kennen, voelen dat het goed zit, je veilig genoeg voelen om je open te stellen. En als jouw vorm is om elke maand een uurtje te komen liggen, dan is dat meer dan genoeg. Ik merk dat ik dat werk ook steeds leuker ben gaan vinden. Ik heb lang gedacht dat massages het voorportaal waren, want ik wilde zo graag coachen. Maar ik begin steeds meer te zien hoe waardevol dat ene uurtje al is. Dat is niet klein. Dat is precies wat nodig is.

Dus ik ben dankbaar. Voor mezelf, dat ik blijf zoeken naar wat klopt. Voor het leven dat me telkens terugstuurt naar eenvoud. Maar vooral voor de vrouwen die voor zichzelf kiezen en bij mij in de stoel gaan liggen. Die durven te genieten. Durven los te laten. Dat is voor veel vrouwen al een enorme stap. Ik was me daar misschien niet genoeg van bewust, omdat ik als ondernemer grote sprongen gewend ben en makkelijk investeer. Dat maakt dat ik kan coachen, maar het maakt ook dat ik soms vergeet hoe groot de eerste stap voor iemand anders kan zijn.

Richting het einde van het jaar kijk ik terug en merk ik dat ik een blij mens ben. Er is nog ruimte voor meer vrouwen, iedereen blijft welkom, maar ik voel rust omdat er beweging is. De vrouwen die komen zijn blij, ervaren wat het met ze doet en boeken opnieuw. Dat is misschien wel het grootste compliment dat je kunt krijgen. En na een paar sessies voel je dat de nieuwe lading ervan af is en er meer diepte kan ontstaan. De connectie wordt groter, het contact natuurlijker, en van daaruit kan het steeds verder zakken.

Dat is waar ik nu sta. Dankbaar, lichter, rustiger in mezelf, en vol vertrouwen dat dit goed komt.